Aedske fan it Toppenhúster Fjild

Aedske

Door Mayke ben ik in aanraking gekomen met de jachthondensport. De combinatie werken met mijn hond en lekker buiten zijn, sprak (en spreekt) me erg aan. Hier wilde ik met mijn nieuwe stabij graag mee verder.

Daarom ging ik op zoek naar een pup uit een nest waarvan met (een van) de ouders aan jachttraining werd gedaan. Daarnaast zou het erg fijn zijn als de pups in het nest al met wild gesocialiseerd zouden worden. Tijdens de jachtproef in Beesd (organisatie samen met de Vereniging voor Drentse Patrijshonden door de NVSW) ben ik in gesprek geraakt met de eigenaar van Hike van ’t Zandhiem. Hij deed mee met Hike aan deze proef. Tijdens dit gesprek is mijn ‘zoektocht’ naar een fokker die aan mijn ‘eisen’ zou voldoen, ter sprake gekomen. Hij herkende zich wel hierin en gaf aan dat Hike gedekt zou gaan worden. Hij wilde zelf graag dat zijn pups naar mensen zouden gaan die aan jacht of jachttraining (wilden gaan) doen. Hij jaagt ook zelf met Hike.
De ‘match’ was gemaakt en ik mocht een teefje uit dit nest hebben. Dit leek me wel wat, omdat ik haar had zien werken en ze deed dit prima. Een paar jaar later bleek dit extra omdat zij een A-diploma bij de KNJV wist te behalen. Maar dit was toen nog niet bekend natuurlijk. Ook komt ze uit een lijn waarin veel aan jachttraining werd/wordt gedaan: van ’t Zandhiem.

Een tijdje later werd ik gebeld. Hike was loops. Of ik mee wilde naar de dekking van Hike? Dit liet ik me natuurlijk geen twee keer vragen, ik wilde wel. Samen zijn we naar de reu gegaan: Kaj van ’t Hooge Holt. De dekking kwam in eerste instantie niet tot stand (Kaj zette niet echt door) tot er hulp kwam van een ervaren fokker. De dekking lukte en twee dagen later zijn we nogmaals gegaan. Ook deze keer lukte het (ook nu met wat hulp).

Na een paar weken werd ik door de fokker uitgenodigd om mee te gaan op jacht. Ik moest maar een beetje op tijd komen, want hij wilde me wat laten zien. Wat zou dit toch zijn, ik had geen idee. Bij de fokker aangekomen, zijn we kort daarna in de auto gestapt op weg naar…. de dierenarts. We gingen om een echo te laten maken. En ja hoor, Hike was drachtig van een aantal pups, hoeveel kon de dierenarts niet met zekerheid zeggen. We zijn hierna gaan jagen en Hike deed alsof ze geen enkele pup droeg: toch nog heel even snel achter de ganzen aan en een flink eind ook.

Op 25 november 2005 raasde een zware sneeuwstorm over Nederland. Op het werk werd ik gebeld dat de bevalling van Hike op gang was gekomen: er waren in korte tijd al vier geboren. Gauw naar huis en samen met Mayke in de auto op weg van Amsterdam naar Oppenhuizen (vlakbij Sneek, Friesland). Het was nog goed te doen qua weer, in het zuiden was het al veel erger. Toen ik daar aankwam bleek er in de tussentijd nog een pupje te zijn geboren, maar daarna al een hele tijd niets. Even later (een minuut of 10 na mijn aankomst) perste Hike weer en daar kwam nog een pup. Een teefje met de tekening van een I op de rug (en ik wilde mijn pup Idske noemen…).  Voorbestemd of ??? Daarna werd nog een pupje geboren, maar dit overleed helaas.

Een aantal keren ben ik bij het nest wezen kijken tot de dag kwam waarop de keuze gemaakt moest worden. Welke pup zou het moeten worden? Dat het een teefje moest worden was al zeker, maar welke? Op basis van wat ik in de weken hiervoor had gezien, leken er voor mij twee pups qua karakter in aanmerking te komen: Vlekje en Ietje (de nestnamen gegeven door de fokker). Aangezien Vlekje een reutje was, bleef alleen Ietje over. En je raadt het al …, dit was het pupje dat ik geboren zag worden. De naam Idske kon helaas niet doorgaan: de fokker wilde graag dat alle pups een naam kregen die begon met een A. In combinatie met Idske en de kennelnaam (fan ’t Toppenhúster Fjild) bleven er nog drie letters over om iets met die A te doen. Geen van de door mij bedachte namen, vond ik bij Idske passen. Toevallig hoorde mijn buurvrouw dat ik het over Idske had en ze vertelde dat ze een overleden zus had die ook zo heette. Je schreef het alleen anders: Aedske. De oplossing voor mijn probleem: het zou Aedske worden, tenminste als de buurvrouw dit geen probleem vond. Ik zou immers regelmatig die naam gebruiken. Maar dit was niet het geval, ze vertelde aan iedereen in de familie, zo leuk vond ze het.

Na 7,5 week heb ik Aedske (samen met Mayke) opgehaald. Onderweg nog even gestopt bij mijn zus, ongeveer halverwege, om haar even te laten zien en de bench schoon te maken. Aedske had namelijk onderweg over gegeven. Thuis gekomen moest dat nog een keer, maar ja het is ook wat voor zo’n pup.

Zo deed Aedske haar intrede in ons huis.